Тут прыстань спаконвечных туманоў
І лецішча вясёлак ў навальніцу,
Куды душой імкнешся ты ізноў,
Не здолеўшы красою наталіцца.>
Азёры, азярыны, азяркі
Глыбоччыны — бярозавага краю,
Дзе Доўгае слязінкаю ракі
І Шо крынічкай дзень благаслаўляе.
Кароткі сон чаўноў у чаратах,
І летніх зорак ў небе завушніцы,
Дзе ў поўнач месяц на ваду, як птах,
Штоноч з вандроўкі стомлена садзіцца.
Прыпеў.
Ў час безгалосся снежнае зімы
Здзіўляеце глыбінямі сваімі.
Да вас прыходзім белым полем мы,
Каб заставацца сэрцам маладымі.
Прыпеў.
